با توجه به این مسئله که در منظومه شمسی ما، سیارات فرم و شکل خاصی دارند، رباتی نیست که بتواند در همه آن ها فعالیت یکسانی داشته باشد، بنابراین اگر فکر می کنید ناسا برای بازدید از سیاره ای چون مشتری می خواهد از کاوشگری مشابه کنجکاوی استفاده کند، سخت در اشتباه هستید.

سیاره ای که عمدتا توسط گازها ساخته شده احتمالا سطح قابل قبولی برای سکنی گزیدن ندارد و باید مرتبا در هوا شناور باشد، بنابراین چنین فضاپیمایی باید بتواند در میان ابرهای عظیم گازی، انرژی خود را به گونه ای تولید کند و در شرایط باقی بماند. چه چیزی بهتر از باد برای تولید انرژی؟

یکی از ایده هایی که ناسا برای رسیدن به مشتری در نظر دارد، ساخت رباتی است که انرژی اش را از طریق باد تامین می کند و نه سوخت غیر قابل دسترس دیگری. البته آنچه که امروز اعلام شده یک طرح بیشتر نیست و هنوز به مرحله مهندسی و تولید نرسیده است.

ناسا چند دهه پیش کاوشگر گالیله را به سوی زحل فرستاد و در نهایت ۲۰ دسامبر سال ۱۹۹۵، این کاوشگر به بالای سیاره رسید. در آن زمان با استفاده از پاراشوت، کاوشگر به درون سیاره پرتاب شد و بیشتر از یک ساعت نتوانست دوام بیاورد. فشار و دما در مشتری شدیدا بالاست و هر کاوشگری نمی تواند در آن جان سالم به در برد.